W 1881 roku architekt, William Brown
oraz właściciel odlewni żelaza, Benjamin Haugh,
opatentowali pomysł na nowy rodzaj więzienia.
Nazwany więzieniem obrotowym.
Z perspektywy czasu okazało się, że nie był to zbyt dobry pomysł
Jest niepraktyczne, niebezpieczne i zbyt skomplikowane
Jednak nie powstrzymało ich to od sprzedaży tego pomysłu
kilku miastom w USA.
A pierwsze z nich zostało zbudowane tutaj, w Crawfordsville, w stanie Indiana
I mimo, że od lat nie ma w nim więźniów,
jest jedynym, w którym mechanizm nadal działa.
Mamy dwupiętrowe obrotowe więzienie,
na każdym piętrze jest po osiem celi.
Waży około 30 ton i jest wykonane ze stali.
Jest obsługiwane przez korbę ręczną, która wprawia w ruch oba
piętra w więzieniu w tym samym czasie.
Nie styka się z żadną ze ścian, ani z kratami
cała konstrukcja spoczywa na centralnym cylindrze,
który sięga od dachu aż do kanalizacji.
I działa, jak trzpień, a cała waga konstrukcji spoczywa
na brzegu u jego góry.
To było cudo inżynierii jak na tamte czasy.
Korzyścią zastosowania takiego systemu
było to, że pozwalało mieć tylko jedno miejsce,
przez które więźniowie mogli wchodzić i wychodzić ze swoich cel,
znajdujące się z przodu w bloku cel w kształcie okręgu.
Więc jeśli były tylko jedne drzwi do pilnowania, to nie było potrzeby
zatrudniania zbyt wielu strażników do czuwania nad więźniami.
Jest tylko jedno wyjście.
Siedzenia w kształcie półksiężyca to toalety, które zostały zaspawane.
Kiedy nasze więzienie zostało zbudowane w latach 80. XIXw., nasi więźniowie mieli
instalację wodną i toalety wewnątrz swoich cel, podczas gdy
większość społeczeństwa nie miała takiego luksusu swoich domach.
Jednym z problemów więzienia było to, że od 1882
do 1938 roku było tylko jedno wyjście na każdym piętrze.
Ponadto są tu osobno sterowane drzwi przesuwne,
które zamyka się na każdym piętrze, by powstrzymać więźniów przed
wychodzeniem w dowolnym momencie.
Wybuch pożaru spowodowałby sytuację, w której strażnik
stałby tutaj i kręcił korbą, otwierając cele jedna po drugiej,
by więźniowie mogli uciec w bezpieczne miejsce.
Kolejnym problemem jest to, że prawie 50% naszych więźniów stanowiło
aresztowanych za pijaństwo, niektórzy wymiotowali
i musieli siedzieć w celach,
by zrobić miejsce dla nowych więźniów.
Zasypiali na ziemi trzymając się krat,
a gdy konstrukcja zaczynała się obracać
i zetknęli się ze ścianą,
ich kończyny łamały się i były amputowane.
Obracać więzienie zaprzestano w 1938 roku,
kiedy to zostały wycięte osobne drzwi dla każdej celi
oraz zainstalowany został wybieg.
Tak więc zaprzestano obracać więzieniem ze względu na problemy
związane z możliwością wybuchu pożaru oraz
odcinanymi kończynami więźniów.
Z tego, co nam powiedziano, dopóki będziemy konserwować
machinę, tak jak teraz to robimy oraz używać jej
tak, jak teraz jej używamy, konstrukcja powinna działać bez problemu.
Zawsze będziemy w stanie je obracać.
Jest wiele sposobów, które mogłyby usprawnić działanie tego więzienia.
Kraty mogłyby się obracać, zamiast cel.
Albo można by usunąć skomplikowany, drogi system obracania
całkowicie i po prostu otwierać tylko jedną celę na raz.
Co sprawiłoby, że stałoby się zwykłym więzieniem.
Morał tej opowieści?
To, że pomysł został opatentowany
nie oznacza, że jest rzeczywiście dobry.
Oznacza tylko, że nikt na niego wcześniej nie wpadł
i czasami dzieje się tak nie bez przyczyny.